Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βασίλης Τσίρκας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βασίλης Τσίρκας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 22 Μαΐου 2012

«Η πληθυντική Αριστερά επιστρέφει»

Ο ελληνικός λαός με την ψήφο του δίνει εντολή να ξημερώσει μια καινούργια μέρα στην πατρίδα μας, χωρίς μνημόνια βάρβαρων μέτρων, αλλά με αλληλεγγύη και δικαιοσύνη σε έναν ούτως ή άλλως δύσκολο δρόμο προς την έξοδο από την κρίση. Και επέλεξε με ξεκάθαρο τρόπο την Αριστερά για να οδηγήσει στη δημοκρατική και πολιτισμική αναγέννηση της πατρίδας μας, με στόχο μια νέα Ελλάδα της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας.

Η πληθυντική Αριστερά επιστρέφει. Εκφράζει τις νέες κοινωνικές αναγκαιότητες. Καλύπτει το πολιτικό κενό που δημιουργείται.

Ο ελληνικός λαός αποφάσισε, ούτε 151 βουλευτές, ούτε 51% στα κόμματα που στηρίζουν τα μνημόνια.

Ο στόχος που προεκλογικά είχαμε θέσει, ώστε να μην έχουν

Μνημόνια ή Δημοκρατία

Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού πείθουν πλέον με τον πιο κραυγαλέο τρόπο πως το πρόβλημα και η προτεραιότητα γι’ αυτούς δεν είναι πώς θα βρει το δρόμο της η χώρα και θα βγει απ’ την κρίση. Το πρόβλημα και η προτεραιότητα γι’ αυτούς είναι πώς θα σωθούν οι ίδιοι και πώς θα καθίσουν ξανά στο σβέρκο του λαού, για να τον κάνουν ξένο στην πατρίδα του και να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο την ομίχλη και την απόγνωση γύρω του.

Στις 6 Μαΐου ψηφίζουμε αξιοπρέπεια και ελπίδα

Η υποκρισία στον τόπο μας είναι ένα αγκάθι που ευδοκιμεί μέσα σε όλες τις συνθήκες. Ευδοκιμεί, δυστυχώς, ακόμη περισσότερο μεταξύ των πολιτικών. Ιδίως εκείνων που έχουν μάθει πως απέκτησαν το προνόμιο –και την ασυλία– να λένε ό, τι θέλουν, γιατί πρέπει πάντα να λένε κάτι. Και ιδίως, επίσης, την ώρα που ο ελληνικός λαός απαιτεί από αυτούς επιτέλους σοβαρότητα και ειλικρίνεια.
Προφανώς όμως αυτοί δε θέλουν –και δεν μπορούν– να καταλάβουν την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό δεν είναι, ασφαλώς, δυσεξήγητο. Είναι θέμα συνήθειας. Τόσα χρόνια έχουν μάθει οι άνθρωποι να αναγνωρίζουν μόνο στον εαυτό τους το δικαίωμα του πρωταγωνιστή στο ρόλο της διακυβέρνησης της χώρας, ενώ βλέπουν –και θέλουν– την Αριστερά σε ρόλο κομπάρσου, που το μόνο που δικαιούται είναι να βγαίνει στους δρόμους και να διαμαρτύρεται για όλους και για όλα.
Η Αριστερά όμως επιστρέφει. Εκφράζει νέες κοινωνικές αναγκαιότητες. Μπορεί να καλύψει το πολιτικό κενό που δημιουργείται.

Αποφάσισαν χωρίς εμάς Προχωράμε χωρίς αυτούς

Το πολιτικό σύστημα, δηλαδή τα κόμματα εξουσίας, οι ηγεσίες τους και το πολιτικό προσωπικό τους, μετεξελίχτηκε σε ένα άγριο σύστημα νομής της εξουσίας και έθεσε την κοινωνία σε ομηρεία. Δυσφήμησαν τον πολίτη και τη χώρα, εκπέμποντας ένα μίσος εναντίον των Ελλήνων, επιμένοντας να φορτώσουν με το ζόρι επάνω τους την ευθύνη για ό, τι κακό έχει γίνει στον τόπο μας.

Ποιοι; Εκείνοι που έδιναν αφειδώς υποσχέσεις κι ανέλαβαν να νοικοκυρέψουν τον τόπο, παραδίδοντάς τον γυμνό και ανοχύρωτο στα ξένα και εγχώρια συμφέροντα των λίγων, στις τράπεζες και τους ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης.

Ποιοι; Εκείνοι που για τριάντα χρόνια έχουν γαντζωθεί με μανία στα έδρανα και τις υπουργικές πολυθρόνες, βάζοντας το προσωπικό βόλεμά τους πάνω απ’ τις ανάγκες και τα αιτήματα του λαού.

Και ποιοι; Αυτοί που και τώρα τολμούν να ζητούν να τους εμπιστευτεί και να τους ψηφίσει ξανά ο λαός για να τον πάνε ακόμη πιο πίσω και να βάλουν ακόμη περισσότερες θηλιές στο λαιμό του, μετατρέποντας την αποτυχία της πολιτικής τους σε εκβιασμό για τον ελληνικό λαό.

Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας για τους Έλληνες να τους πάνε στα σπίτια τους. Είναι ζήτημα ζωής για τους Έλληνες να γκρεμίσουν τις δυναστείες και τις πυραμίδες που φτιάξανε εκείνοι και να χτίσουν επάνω στα δικά τους συντρίμμια την ελπίδα του μέλλοντος του δικού τους και των παιδιών τους. Και να στείλουν μαχητικά και αισιόδοξα το μήνυμα του λαού.

Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Συνέντευξη στη ΓΝΩΜΗ Άρτας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ

1. Η ώρα της κάλπης πλησιάζει. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το κεντρικό διακύβευμα αυτών των εκλογών;
Τα κόμματα του Μνημονίου νοιάζονται ακόμη και τούτες τις ώρες μόνο για τη σωτηρία τους, την ενδυνάμωσή τους και τη διατήρηση της εκλογικής τους πελατείας. Δεν μπόρεσαν ή μάλλον δε θέλησαν να δουν τον πραγματικό εχθρό. Για την κυβέρνηση και την τρόικα εχθροί είναι οι μισθωτοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία. Όσοι, δηλαδή, πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά. Η κυβέρνηση, αντί να λάβει μέτρα κατά των φοροκλεπτών και φοροφυγάδων, των καρτέλ  και των μονοπωλίων της αγοράς, βάλλει κατά της μισθωτής εργασίας, των εμπόρων και των μαχόμενων ελεύθερων επαγγελματιών.
    Το κεντρικό ερώτημα των εκλογών αυτών είναι: μπορεί να ανατραπεί αυτή η πολιτική που εμφανίζεται δήθεν ως μονόδρομος; Γιατί τελικά τίποτα λιγότερο από την ανατροπή των πολιτικών αυτών δεν μπορεί να σταματήσει την κοινωνική και οικονομική καταστροφή της χώρας και των ανθρώπων της.
Ήδη ο κόσμος που απεγκλωβίζεται από τα δύο κόμματα εξουσίας στρέφεται προς την αριστερά. Είναι άνθρωποι που διαχωρίζουν τη θέση τους από τη νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ και τη μνημονιακή στροφή της ΝΔ, αντιδρώντας με συνέπεια και αξιοπρέπεια στην πολιτική των Μνημονίων. Η έξοδος από την κρίση προϋποθέτει ένα νέο συνασπισμό κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων με ισχυρή λαϊκή υποστήριξη και νομιμοποίηση, μ’  ένα θεμελιωμένο και ελπιδοφόρο σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας.

2. Η πρόταση του Αλέξη Τσίπρα για κοινή κάθοδο στις εκλογές των αριστερών δυνάμεων δεν ευοδώθηκε. Πώς μπορεί να προκύψει ο νέος συνασπισμός εξουσίας που προτείνετε και σε ποια προγραμματική βάση;

Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

Συνέντευξη στον Ταχυδρόμο Άρτας

ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ, δικηγόρος, υποψήφιος βουλευτής Άρτας ΣΥΡΙΖΑ-Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο.

Ποιοι έφταιξαν κατά τη γνώμη σας για τη σημερινή κρίση; Πώς φτάσαμε μέχρι εδώ; 
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παρατεταμένη ηθική και πολιτική κρίση αλλά και σε υποχώρηση της διεθνούς θέσης της. Η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων αλλά και εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών.
Δηλαδή;
Το σημερινό σύστημα βρίσκεται σε πανικό. Έχασε τον έλεγχο. Οι οικονομικές κρίσεις επέρχονται συνήθως μετά από περιόδους  διαφθοράς, διασπάθισης δημόσιου χρήματος, υπερδανεισμού και υπερβολικής συσσώρευσης κεφαλαίων. Οι ελληνικές κυβερνήσεις δυσφήμησαν την έννοια της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και παραδόθηκαν άνευ όρων στον δανεισμό, στις χρηματαγορές και στους ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης.
Η διεθνής κρίση;

Τετάρτη 16 Μαΐου 2012

Η δίκη των μνημονίων

Πολλές γενιές και εκατομμύρια εργαζόμενοι που ουδεμία ευθύνη φέρουν για τις κερδοσκοπικές και παρασιτικές επιλογές του κεφαλαίου καλούνται σήμερα να πληρώσουν τις συνέπειες. Στην Ευρώπη η αντιμετώπιση της κρίσης αποβαίνει μοιραία και καταστροφική για την κοινωνία που βρίσκεται σε αναβρασμό και αγανάκτηση.

Ήδη η Γερμανία και η Ευρωζώνη αντί να ενισχύσουν τα εθνικά εισοδήματα και την πραγματική οικονομία, μεταθέτουν την κρίση ελλείμματος και χρέους του ιδιωτικού τομέα στο Δημόσιο, με αποτέλεσμα να καταρρέει η οικονομία, να συρρικνώνονται τα εισοδήματα και να διογκώνονται τα χρέη. Και η ελληνική κυβέρνηση ακολουθεί αυτή την καταστροφική πολιτική, μειώνοντας μισθούς και συντάξεις και καταλύοντας κοινωνικές και θεσμικές προϋποθέσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Οι οικονομικές κρίσεις επέρχονται συνήθως μετά από περιόδους  διαφθοράς, διασπάθισης δημόσιου χρήματος, υπερδανεισμού και υπερβολικής συσσώρευσης κεφαλαίων. Η επικαλούμενη σπατάλη του κράτους

Δευτέρα 14 Μαΐου 2012

Η Ελλάδα της χρεοκοπίας και η χρεοκοπία του συστήματος

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παρατεταμένη ηθική και πολιτική κρίση αλλά και σε υποχώρηση της διεθνούς θέσης της. Η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων και διεθνών συγκυριών αλλά και εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό νοιάζεται ακόμη και τούτες τις ώρες μόνο για τη σωτηρία του, την ενδυνάμωσή του και τη διατήρηση της εκλογικής του πελατείας.

Η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα δεν μπόρεσαν ή μάλλον δεν θέλησαν να δουν τον πραγματικό εχθρό. Για την κυβέρνηση εχθροί είναι οι μισθωτοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία. Όσοι πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά. Η κυβέρνηση, αντί να λάβει μέτρα κατά των φοροκλεπτών και φοροφυγάδων, των καρτέλ και των μονοπωλίων της αγοράς, βάλλει κατά της μισθωτής εργασίας, των εμπόρων και των μαχόμενων ελεύθερων επαγγελματιών, αθωώνοντας τη Διαπλοκή, τις τράπεζες και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίας.

Το Μνημόνιο επιτίθεται ευθέως στο κοινωνικό κράτος, στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, στο Κράτος Δικαίου, στα συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων. Οι εργασιακές σχέσεις επέστρεψαν στην εποχή του Μεσαίωνα. Οι νέοι τιμωρούνται προκαταβολικά, μειώνοντας τους μισθούς τους πριν καν εισέλθουν στην παραγωγική διαδικασία. Η Δημοκρατία απειλείται και η Κυριαρχία αμφισβητείται εμπράκτως.

Ποιος μπορεί να πιστέψει εξάλλου ότι δήθεν η κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιδιώτες επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να απολύσουν όποιον και όποτε ήθελαν; Ή μήπως τώρα που μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις και καταργήθηκε η Διαιτησία και άλλοι θεσμοί του εργατικού δικαίου, μειώθηκαν τα ελλείμματα και τα χρέη; Ανυπόστατοι εκβιασμοί και ψέματα!

Κρίση υπάρχει! Δεν οφείλεται όμως σε όσους άδικα θέτει στο στόχαστρο το Μνημόνιο. Τα υπερκέρδη των αεριτζήδων και η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ευθύνονται για την κρίση. Και ακριβώς αυτοί οι υπαίτιοι της κρίσης βγαίνουν κερδισμένοι σήμερα. Δανειστές, τράπεζες και ιδιώτες.

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι ένα μεγάλο τμήμα της είσπραξης δημοσίων εσόδων έχει εκχωρηθεί σε μη κρατικούς φορείς και τράπεζες, προς ίδιον όφελος. Λες και ο ιδιωτικός τομέας είναι αδιάφθορος σε σχέση με τον δημόσιο τομέα, υπονομεύοντας ακόμη

Κυριακή 13 Μαΐου 2012

Η φύση μισεί το κενό

Το κατεστημένο πολιτικό και κομματικό σύστημα βρίσκεται σε πανικό και προσπαθεί «να πιαστεί από τα μαλλιά του», αφού πρώτα δυσφήμησε την έννοια της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και παραδόθηκε άνευ όρων στο δανεισμό, στις χρηματαγορές και τους ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης.

Η διεθνής κρίση, προϊόν των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των απελευθερώσεων των τελευταίων δεκαετιών, οδηγεί μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων στη χρεοκοπία και εκατομμύρια εργαζόμενους στην ανεργία. Την ίδια ώρα η αλαζονική και εξουσιαστική διαχείριση της κρίσης από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξαναγκάζει τους πολίτες σε δυσβάσταχτα βάρη, σε απελπισία και αγανάκτηση.

Το τραπεζικό ολιγοπώλιο πέτυχε να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών σε δημόσιο χρέος, με αποτέλεσμα το ύψος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους να καθίσταται φόρος υποτέλειας των κρατών που πρέπει να πληρώσουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο και τις μεγάλες τράπεζες.

Αυτό αποτελεί το σημείο εκκίνησης των προϋπολογισμών λιτότητας σε όλο τον κόσμο, με τις κυβερνήσεις να μην μπορούν να ανταποκριθούν μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα της κρίσης.

Η Ευρώπη έχει προ πολλού απεμπολήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα να εκδίδει χρήμα, να το διαχειρίζεται προνομιακά, να δανείζει τα κράτη – μέλη από την Κεντρική Τράπεζα, και συμπεριφέρεται

Σάββατο 12 Μαΐου 2012

Η νέα κοινωνία που έρχεται

Το μεταπολεμικό κοινωνικό κράτος, που ήταν μια μεγάλη κατάκτηση της εργατικής τάξης σε όλη την Ευρώπη, βρίσκεται σήμερα σε πλήρες αδιέξοδο. Με την αγανάκτηση, τη μελαγχολία και την απόγνωση να δίνουν αργά αλλά σταδιακά τη θέση τους στην κινητοποίηση και τον αγώνα, όλα δείχνουν ότι η κοινωνία δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ακόμη περισσότερο οι αγώνες και οι αγωνίες για μια δικαιότερη κοινωνία από τους νέους έρχονται ξανά στο προσκήνιο.

Η λαϊκή δυσαρέσκεια για το ελληνικό και το ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα και η έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς γιγαντώνονται. Το εγχώριο πολιτικό σύστημα αδυνατεί σήμερα να δώσει λύσεις για τη διέξοδο της χώρας από την κρίση και όλοι σήμερα αισθάνονται την ανεπάρκεια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας μας και το μεγάλο έλλειμμα εκπροσώπησης στο Κοινοβούλιο.

Προσπάθησαν όλα αυτά τα χρόνια να μας πείσουν ότι οι νόμοι της οικονομίας επιβάλλονται σε μας, ότι δεν μπορούμε να επιδράσουμε στην συγκυρία και ακόμη περισσότερο να απελευθερωθούμε από τις νομοτέλειες της παγκόσμιας οικονομίας. Ακριβώς αυτοί όμως που υπερασπίζονταν αυτή την τελολογία της οικονομίας και της αυτορρύθμισης των αγορών, είναι οι αποκλειστικοί υπεύθυνοι της κρίσης που βιώνουμε.

Η χρηματοπιστωτική οικονομία διαχωρίστηκε από την πραγματική οικονομία με αποτέλεσμα να διαρραγούν οι δεσμοί της τελευταίας με την κοινωνία και να σκάσει η φούσκα

Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Το μνημόνιο και οι πειρατές της τρόικας.


Άρθρο του Βασίλη Τσίρκα, δικηγόρου.
   
Η πολιτική παραμένει σήμερα καθηλωμένη μπροστά στις εξελίξεις και συνεπώς στερείται κοινωνικού και οικονομικού υποδείγματος. Η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία και το αδιέξοδο του πολιτικού μας συστήματος οδηγεί την κοινωνία σε απελπισία και  σε απόγνωση.
Με τη γενικότερη δυσφήμιση του κράτους και της διαχείρισης των δημόσιων πραγμάτων από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία την τελευταία εικοσαετία, το πολιτικό σύστημα στροβιλίζεται στη δίνη των σκανδάλων που το ίδιο παράγει και αναπαράγει.
Μια απέραντη εθνική και πολιτική μελαγχολία διαπερνά όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων του πολίτη, ο οποίος αναζητά μόνος του να βρει διέξοδο,  να αναλύσει την κατάσταση και να αντισταθεί.
Η ανεξέλεγκτη παραβίαση των συνόρων ανάμεσα σε πολιτική και οικονομία ήλθε σαν φυσικό επακόλουθο της κυρίαρχης ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη.

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010

Μικρά και μεγάλα ρήγματα

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΗΓΜΑ

    Διανύουμε μια περίοδο γεμάτη αντιφάσεις και ανατροπές. Αλλά και γεμάτη δυνατότητες. Μια τάξη πραγμάτων τελειώνει σήμερα, χωρίς ωστόσο η επόμενη να διαγράφεται ακόμη στον ορίζοντα. Η απληστία και η αλαζονεία των ισχυρών – θυτών οδήγησαν στο σημερινό πολιτικό αδιέξοδο παρά η αδυναμία των αδυνάτων – θυμάτων να φανταστούν, να σχεδιάσουν και να αντιτάξουν κάτι το εναλλακτικό.
    Η βαθιά κοινωνική ανυποληψία στην οποία έχουν πέσει οι ιθύνοντες της πολιτικής, της οικονομίας, της εξουσίας όλων των αποχρώσεων, με την προώθηση της ιδέας των «μονόδρομων», επέσπευσε την εξάντληση των επιχειρημάτων υπέρ του αμερικανοκεντρικού παγκόσμιου υποδείγματος και σήμερα τα συντρίμμια από αυτό ήρθαν στην επιφάνεια.

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Η κραυγή


Με αφορμή έναν χρόνο από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη 2008.
Του Βασίλη Τσίρκα*
Οι εποχές που ζούμε είναι πραγματικά δύσκολες. Ίσως πιο δύσκολες από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο το σύστημα ομολογεί ότι μετά από είκοσι χρόνια συσσώρευσης πλούτου, δεν έχει να υποσχεθεί μέλλον στην νέα γενιά.
Παραθέτουν επιτακτικά τον δικό τους ρεαλισμό απέναντι στον ρεαλισμό των αγώνων και των διεκδικήσεων. Τον ρεαλισμό της φτώχειας. Της ανασφάλιστης εργασίας. Τον ρεαλισμό που θέλει να είναι καταχρεωμένα τα νοικοκυριά στις τράπεζες. Τον ρεαλισμό των stage και της εργασιακής ανασφάλειας.
Η νεολαία σήμερα ξεκινάει από την ασυμφωνία. Και η ασυμφωνία αυτή προέρχεται από διαφορετικές εμπειρίες. Άλλοτε προέρχεται από μια εμπειρία εκμετάλλευσης στη δουλειά ή της δυσκολίας για την ανεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας. Άλλες φορές προέρχεται από την εμπειρία της καθημερινότητας σε σχέση με την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, την πνευματική φτώχεια, την απομόνωση, την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.
Διαισθάνονται λοιπόν οι νέοι και οι νέες ότι όλα αυτά που τους εξοργίζουν έχουν μια σχέση μεταξύ τους. Δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα. Πολύ περισσότερο δεν είναι φυσικά φαινόμενα μιας κρίσης που έμελλε να έρθει και θα κάνει τον κύκλο της.