Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παρατεταμένη ηθική και πολιτική κρίση αλλά και σε υποχώρηση της διεθνούς θέσης της. Η κρίση της ελληνικής οικονομίας είναι αποτέλεσμα εξωτερικών παραγόντων και διεθνών συγκυριών αλλά και εσωτερικών διαρθρωτικών αδυναμιών. Το σημερινό πολιτικό προσωπικό νοιάζεται ακόμη και τούτες τις ώρες μόνο για τη σωτηρία του, την ενδυνάμωσή του και τη διατήρηση της εκλογικής του πελατείας.
Η κυβέρνηση μαζί με την τρόικα δεν μπόρεσαν ή μάλλον δεν θέλησαν να δουν τον πραγματικό εχθρό. Για την κυβέρνηση εχθροί είναι οι μισθωτοί, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία. Όσοι πληρώνουν κανονικά τους φόρους τους και καλούνται να πληρώσουν ξανά και ξανά. Η κυβέρνηση, αντί να λάβει μέτρα κατά των φοροκλεπτών και φοροφυγάδων, των καρτέλ και των μονοπωλίων της αγοράς, βάλλει κατά της μισθωτής εργασίας, των εμπόρων και των μαχόμενων ελεύθερων επαγγελματιών, αθωώνοντας τη Διαπλοκή, τις τράπεζες και τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίας.
Το Μνημόνιο επιτίθεται ευθέως στο κοινωνικό κράτος, στα δημοκρατικά και κοινωνικά δικαιώματα, στο Κράτος Δικαίου, στα συλλογικά δικαιώματα των εργαζομένων. Οι εργασιακές σχέσεις επέστρεψαν στην εποχή του Μεσαίωνα. Οι νέοι τιμωρούνται προκαταβολικά, μειώνοντας τους μισθούς τους πριν καν εισέλθουν στην παραγωγική διαδικασία. Η Δημοκρατία απειλείται και η Κυριαρχία αμφισβητείται εμπράκτως.
Ποιος μπορεί να πιστέψει εξάλλου ότι δήθεν η κρίση οφείλεται στο γεγονός ότι οι ιδιώτες επιχειρηματίες δεν μπορούσαν να απολύσουν όποιον και όποτε ήθελαν; Ή μήπως τώρα που μειώθηκαν οι μισθοί και οι συντάξεις και καταργήθηκε η Διαιτησία και άλλοι θεσμοί του εργατικού δικαίου, μειώθηκαν τα ελλείμματα και τα χρέη; Ανυπόστατοι εκβιασμοί και ψέματα!
Κρίση υπάρχει! Δεν οφείλεται όμως σε όσους άδικα θέτει στο στόχαστρο το Μνημόνιο. Τα υπερκέρδη των αεριτζήδων και η ασυδοσία του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ευθύνονται για την κρίση. Και ακριβώς αυτοί οι υπαίτιοι της κρίσης βγαίνουν κερδισμένοι σήμερα. Δανειστές, τράπεζες και ιδιώτες.
Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι ένα μεγάλο τμήμα της είσπραξης δημοσίων εσόδων έχει εκχωρηθεί σε μη κρατικούς φορείς και τράπεζες, προς ίδιον όφελος. Λες και ο ιδιωτικός τομέας είναι αδιάφθορος σε σχέση με τον δημόσιο τομέα, υπονομεύοντας ακόμη