Το κατεστημένο πολιτικό και κομματικό σύστημα βρίσκεται σε πανικό και προσπαθεί «να πιαστεί από τα μαλλιά του», αφού πρώτα δυσφήμησε την έννοια της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας και παραδόθηκε άνευ όρων στο δανεισμό, στις χρηματαγορές και τους ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης.
Η διεθνής κρίση, προϊόν των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των απελευθερώσεων των τελευταίων δεκαετιών, οδηγεί μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων στη χρεοκοπία και εκατομμύρια εργαζόμενους στην ανεργία. Την ίδια ώρα η αλαζονική και εξουσιαστική διαχείριση της κρίσης από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξαναγκάζει τους πολίτες σε δυσβάσταχτα βάρη, σε απελπισία και αγανάκτηση.
Το τραπεζικό ολιγοπώλιο πέτυχε να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών σε δημόσιο χρέος, με αποτέλεσμα το ύψος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους να καθίσταται φόρος υποτέλειας των κρατών που πρέπει να πληρώσουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο και τις μεγάλες τράπεζες.
Αυτό αποτελεί το σημείο εκκίνησης των προϋπολογισμών λιτότητας σε όλο τον κόσμο, με τις κυβερνήσεις να μην μπορούν να ανταποκριθούν μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα της κρίσης.
Η Ευρώπη έχει προ πολλού απεμπολήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα να εκδίδει χρήμα, να το διαχειρίζεται προνομιακά, να δανείζει τα κράτη – μέλη από την Κεντρική Τράπεζα, και συμπεριφέρεται
Η διεθνής κρίση, προϊόν των νεοφιλελεύθερων επιλογών και των απελευθερώσεων των τελευταίων δεκαετιών, οδηγεί μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων στη χρεοκοπία και εκατομμύρια εργαζόμενους στην ανεργία. Την ίδια ώρα η αλαζονική και εξουσιαστική διαχείριση της κρίσης από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εξαναγκάζει τους πολίτες σε δυσβάσταχτα βάρη, σε απελπισία και αγανάκτηση.
Το τραπεζικό ολιγοπώλιο πέτυχε να μετατρέψει το ιδιωτικό χρέος των τραπεζών σε δημόσιο χρέος, με αποτέλεσμα το ύψος εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους να καθίσταται φόρος υποτέλειας των κρατών που πρέπει να πληρώσουν στον χρηματοοικονομικό κλάδο και τις μεγάλες τράπεζες.
Αυτό αποτελεί το σημείο εκκίνησης των προϋπολογισμών λιτότητας σε όλο τον κόσμο, με τις κυβερνήσεις να μην μπορούν να ανταποκριθούν μπροστά στα παγκόσμια διακυβεύματα της κρίσης.
Η Ευρώπη έχει προ πολλού απεμπολήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα να εκδίδει χρήμα, να το διαχειρίζεται προνομιακά, να δανείζει τα κράτη – μέλη από την Κεντρική Τράπεζα, και συμπεριφέρεται