Δευτέρα 9 Απριλίου 2012

Το μνημόνιο και οι πειρατές της τρόικας.


Άρθρο του Βασίλη Τσίρκα, δικηγόρου.
   
Η πολιτική παραμένει σήμερα καθηλωμένη μπροστά στις εξελίξεις και συνεπώς στερείται κοινωνικού και οικονομικού υποδείγματος. Η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την αναξιοπιστία και το αδιέξοδο του πολιτικού μας συστήματος οδηγεί την κοινωνία σε απελπισία και  σε απόγνωση.
Με τη γενικότερη δυσφήμιση του κράτους και της διαχείρισης των δημόσιων πραγμάτων από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία την τελευταία εικοσαετία, το πολιτικό σύστημα στροβιλίζεται στη δίνη των σκανδάλων που το ίδιο παράγει και αναπαράγει.
Μια απέραντη εθνική και πολιτική μελαγχολία διαπερνά όλους τους τομείς των δραστηριοτήτων του πολίτη, ο οποίος αναζητά μόνος του να βρει διέξοδο,  να αναλύσει την κατάσταση και να αντισταθεί.
Η ανεξέλεγκτη παραβίαση των συνόρων ανάμεσα σε πολιτική και οικονομία ήλθε σαν φυσικό επακόλουθο της κυρίαρχης ιδεολογίας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη.

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010

Μικρά και μεγάλα ρήγματα

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΡΗΓΜΑ

    Διανύουμε μια περίοδο γεμάτη αντιφάσεις και ανατροπές. Αλλά και γεμάτη δυνατότητες. Μια τάξη πραγμάτων τελειώνει σήμερα, χωρίς ωστόσο η επόμενη να διαγράφεται ακόμη στον ορίζοντα. Η απληστία και η αλαζονεία των ισχυρών – θυτών οδήγησαν στο σημερινό πολιτικό αδιέξοδο παρά η αδυναμία των αδυνάτων – θυμάτων να φανταστούν, να σχεδιάσουν και να αντιτάξουν κάτι το εναλλακτικό.
    Η βαθιά κοινωνική ανυποληψία στην οποία έχουν πέσει οι ιθύνοντες της πολιτικής, της οικονομίας, της εξουσίας όλων των αποχρώσεων, με την προώθηση της ιδέας των «μονόδρομων», επέσπευσε την εξάντληση των επιχειρημάτων υπέρ του αμερικανοκεντρικού παγκόσμιου υποδείγματος και σήμερα τα συντρίμμια από αυτό ήρθαν στην επιφάνεια.

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Η κραυγή


Με αφορμή έναν χρόνο από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη 2008.
Του Βασίλη Τσίρκα*
Οι εποχές που ζούμε είναι πραγματικά δύσκολες. Ίσως πιο δύσκολες από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο το σύστημα ομολογεί ότι μετά από είκοσι χρόνια συσσώρευσης πλούτου, δεν έχει να υποσχεθεί μέλλον στην νέα γενιά.
Παραθέτουν επιτακτικά τον δικό τους ρεαλισμό απέναντι στον ρεαλισμό των αγώνων και των διεκδικήσεων. Τον ρεαλισμό της φτώχειας. Της ανασφάλιστης εργασίας. Τον ρεαλισμό που θέλει να είναι καταχρεωμένα τα νοικοκυριά στις τράπεζες. Τον ρεαλισμό των stage και της εργασιακής ανασφάλειας.
Η νεολαία σήμερα ξεκινάει από την ασυμφωνία. Και η ασυμφωνία αυτή προέρχεται από διαφορετικές εμπειρίες. Άλλοτε προέρχεται από μια εμπειρία εκμετάλλευσης στη δουλειά ή της δυσκολίας για την ανεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας. Άλλες φορές προέρχεται από την εμπειρία της καθημερινότητας σε σχέση με την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, την πνευματική φτώχεια, την απομόνωση, την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.
Διαισθάνονται λοιπόν οι νέοι και οι νέες ότι όλα αυτά που τους εξοργίζουν έχουν μια σχέση μεταξύ τους. Δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα. Πολύ περισσότερο δεν είναι φυσικά φαινόμενα μιας κρίσης που έμελλε να έρθει και θα κάνει τον κύκλο της.