Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Η κραυγή


Με αφορμή έναν χρόνο από την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη 2008.
Του Βασίλη Τσίρκα*
Οι εποχές που ζούμε είναι πραγματικά δύσκολες. Ίσως πιο δύσκολες από κάθε άλλη φορά τα τελευταία χρόνια. Το ίδιο το σύστημα ομολογεί ότι μετά από είκοσι χρόνια συσσώρευσης πλούτου, δεν έχει να υποσχεθεί μέλλον στην νέα γενιά.
Παραθέτουν επιτακτικά τον δικό τους ρεαλισμό απέναντι στον ρεαλισμό των αγώνων και των διεκδικήσεων. Τον ρεαλισμό της φτώχειας. Της ανασφάλιστης εργασίας. Τον ρεαλισμό που θέλει να είναι καταχρεωμένα τα νοικοκυριά στις τράπεζες. Τον ρεαλισμό των stage και της εργασιακής ανασφάλειας.
Η νεολαία σήμερα ξεκινάει από την ασυμφωνία. Και η ασυμφωνία αυτή προέρχεται από διαφορετικές εμπειρίες. Άλλοτε προέρχεται από μια εμπειρία εκμετάλλευσης στη δουλειά ή της δυσκολίας για την ανεύρεση αξιοπρεπούς εργασίας. Άλλες φορές προέρχεται από την εμπειρία της καθημερινότητας σε σχέση με την ποιότητα ζωής, το περιβάλλον, την πνευματική φτώχεια, την απομόνωση, την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού.
Διαισθάνονται λοιπόν οι νέοι και οι νέες ότι όλα αυτά που τους εξοργίζουν έχουν μια σχέση μεταξύ τους. Δεν είναι μεμονωμένα φαινόμενα. Πολύ περισσότερο δεν είναι φυσικά φαινόμενα μιας κρίσης που έμελλε να έρθει και θα κάνει τον κύκλο της.